سیاستگذاری جزیره‌ای به‌مثابه عامل ناکارآمدی سیاست‌های مسکن در ایران؛ شواهدی از دولت‌های نهم و سیزدهم | ||
| سیاستگذاری عمومی | ||
| دوره 12، شماره 3، پاییز 1405، صفحه 220-235 اصل مقاله (1.24 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jppolicy.2026.413292.2879 | ||
| نویسندگان | ||
| میترا راه نجات* 1؛ صبا قلی نیا سرخی2 | ||
| 1دانشیار سیاستگذاری عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| 2کارشناسی ارشد سیاستگذاری عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش با هدف تبیین سازوکارهای شکل‌گیری و تداوم سیاستگذاری جزیره‌ای در وزارت راه و شهرسازی و تحلیل پیامدهای آن بر ناکارآمدی اجرای سیاست‌های مسکن در ایران با تأکیدی بر شواهدی از دولت‌های نهم و سیزدهم انجام شده است. مطالعه با رویکرد کیفی و به روش تحلیل مضمون صورت گرفت و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیران و کارشناسان حوزه مسکن گردآوری و به‌صورت نظام‌مند کدگذاری شد. یافته‌ها نشان داد فقدان صورت‌مسئله مشترک میان معاونت‌ها و سازمان‌های تابعه، همراه با تداخل مأموریت‌ها، موازی‌کاری نهادی، ضعف شفافیت اطلاعاتی، غلبه منافع بخشی و ناپایداری سیاستی، به شکل‌گیری الگوی تصمیم‌گیری پراکنده و رقابتی انجامیده است. این وضعیت نه‌تنها هماهنگی میان‌بخشی را تضعیف کرده، بلکه موجب اتلاف منابع، کندی اجرا و کاهش اثربخشی سیاست‌های مسکن شده است. بر این اساس، سیاستگذاری جزیره‌ای به‌عنوان یک الگوی ساختاری–رفتاری، از عوامل بنیادین ناکارآمدی سیاست‌های مسکن بوده و اصلاح آن مستلزم بازآرایی نهادی، تولید دانش مشترک و استقرار سازوکارهای هماهنگی پایدار در سطح وزارتخانه است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| سیاستگذاری جزیره‌ای؛ ناکارآمدی سیاست‌های مسکن؛ هماهنگی نهادی؛ دولت‌های نهم و سیزدهم ایران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 239 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 100 |
||