ارائه مدل حکمرانی چندذی‌نفعی برای توسعه سیاستگذاری کارآفرینی اجتماعی در شهرهای دانش‌بنیان (منطقه مورد مطالعه: شهر کرمانشاه) | ||
| کسب‌وکار اجتماعی | ||
| دوره 3، شماره 3، پاییز 1405، صفحه 1-26 اصل مقاله (843.86 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsbu.2026.409483.1091 | ||
| نویسندگان | ||
| معصومه آینه1؛ مهدی حسین پور* 2؛ محمد جواد جمشیدی3؛ سید محمدباقر نجفی4 | ||
| 1گروه مدیریت و کارآفرینی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. | ||
| 2گروه علوم میان‌رشته‌ای، دانشکده فناوری‌های راهبردی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. | ||
| 3گروه مهندسی سیستم‌های نوین کامپیوتری، دانشکده فناوری‌های راهبردی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. | ||
| 4گروه اقتصاد، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. | ||
| چکیده | ||
| هدف: هدف این پژوهش، ارائه مدل حکمرانی چندذی‌نفعی برای توسعه سیاستگذاری کارآفرینی اجتماعی در شهرهای دانش‌بنیان است. روش پژوهش: این پژوهش از نوع مطالعات کاربردی محسوب می‌شود و از نظر ماهیت، یک مطالعه کیفی (توصیفی - تحلیلی) است که با بهره‌گیری از روش فراترکیب نظام‌مند در چارچوب هفت مرحله‌ای سندلوسکی و باروسو انجام شد. جست‌وجو در پایگاه‌های اطلاعاتی معتبر از میان ۱۱۷ مقاله اولیه، در نهایت ۲۷ مقاله مرتبط با موضوع پژوهش انتخاب شد. بازه زمانی مقالات خارجی، سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ و بازه زمانی مقالات داخلی، سال‌های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۴ بود. مقالات منتخب با استفاده از نرم‌افزار Maxqda تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌ها: بر اساس یافته‌های پژوهش، 23 مفهوم اصلی(کیفیت و نقش حکمرانی دولت؛ مشارکت ذی‌نفعان و حکمرانی چندذی‌نفعی و...) و 6 مقوله محوری (نظام حکمرانی و فرایند سیاستگذاری چندذی‌نفعی؛ چارچوب نهادی، قوانین و تحول در دولت و...) شناسایی شد. نتیجه‌گیری: موفقیت سیاستگذاری کارآفرینی اجتماعی در شهرهای دانش‌بنیان مستلزم حکمرانی چندذی‌نفعی به‌عنوان هسته مرکزی فرایند سیاستی است. دولت، دانشگاه، بخش خصوصی، نهادهای واسط و جامعه مدنی تنها از طریق تعامل ساختاریافته و هم‌راستاسازی منافع در حلقه‌های تصمیم‌سازی، قادر به تولید تصمیمات سیاستی واقع‌گرایانه و اثربخش هستند. بدون بستر نهادی مناسب، اصلاح قوانین، شفافیت و پاسخگویی در فرایند سیاستگذاری، مشارکت ذی‌نفعان به نتایج سیاستی پایدار منجر نمی‌شود. نظریه ارائه‌شده تأکید دارد که توسعه پایدار در شهرهای دانش‌بنیان تنها از طریق فرایند سیاستگذاری چندمرحله‌ای، مشارکتی و هم‌افزا تحت هدایت سیاستگذاری هوشمند و شواهدمحور امکان‌پذیر است و رویکردهای تک‌بعدی یا دستوری ناکارآمد خواهند بود. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| سیاستگذاری کارآفرینی اجتماعی؛ سرمایه انسانی؛ شهرهای دانش‌بنیان؛ نظام دانش و نوآوری؛ حکمرانی چندذی‌نفعی. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 114 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 87 |
||