تبارشناسی دلقک در نمایش سنتی ایران | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقاله 5، دوره 19، 1(بهار و تابستان 1393)، 1393، صفحه 47-58 اصل مقاله (1.83 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2014.50015 | ||
| نویسندگان | ||
| نغمه ثمینی1؛ بهروز محمودی بختیاری2؛ محمد باقر قهرمانی2؛ شیوا مسعودی* 3 | ||
| 11استادیار دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران | ||
| 2دانشیار دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران | ||
| 3دانشجوی دکتری تئاتر و عضو هیئت علمی دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| چکیده دلقک، شخصیتی از ژرفای فرهنگ عامیانة کشورهاست که محبوبیت مردمی به آن جایگاهی ماندگار بخشیده است و آن را به الگویی ثابت، فراتر از زمان و مکان تبدیل کرده است. او هوشمندانه خود را با افق اجتماعی روز هماهنگ ساخته و جایگاه خود را در میان فرهنگ مردمی ثابت و استوار نگاه داشته است. شناخت بهتر مفهومی چون دلقک نیاز به مطالعاتی تبارشناسی در چگونگی شکلگیری و گونه شناسی در بررسی نمونه های موجود دارد. دلقک سنتی نمایشهای ایرانی در سه گونة بقالبازی، سیاه بازی و خیمه شب بازی را می توان ادامة گروه های اجتماعی دانست که تبار آیینی، اجتماعی و تاریخی او به نظر می رسند و به شکلی کلی با محور "دیگری" مشخص شده اند. بلاگردان از نظر آیینی، خنیاگر، کولی و نیرنگ باز (عیار) از نظر تاریخی و دلقکهای میدانی و دربار از نظر اجتماعی، تبارهای دلقک سنتی ایرانی هستند. جستجوی تباری ویژگیهای دلقکهای نمایش سنتی در گروههای تباری، هم چنان که آنها را ژرف و چند لایه میسازد، افقی برای مطالعة ادامة کارکرد دلقک سنتی ایرانی تا امروز به دست می دهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| واژه های کلیدی دلقک؛ دیگری؛ بقال بازی؛ سیاه بازی؛ خیمه شب بازی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,358 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 6,106 |
||