بررسی نحوی ممیّز عدد در زبان فارسی | ||
| پژوهشهای زبانی | ||
| مقاله 1، دوره 5، شماره 1، فروردین 1393، صفحه 1-20 اصل مقاله (558.9 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jolr.2014.52650 | ||
| نویسندگان | ||
| شجاع تفکری رضائی1؛ کبری نظری2 | ||
| 1استادیار گروه زبانشناسی دانشگاه رازی | ||
| 2دانشآموختۀ مقطع کارشناسی ارشد زبانشناسی دانشگاه رازی | ||
| چکیده | ||
| در این مقاله ساختار نحوی ممیّزهای عدد در گروه حرف تعریف زبان فارسی در چارچوب برنامة کمینهگرا بررسی میشود. ممیّز عدد تکواژی است که هنگامی که اسم توسط یک عدد مورد شمارش قرار گیرد به همراه اسم میآید. در این پژوهش براساس نظرات چنگ و سایبسما (2005)، ایشی (2000)، لی (1999)، تانگ (2004)، سیمپسون (2005) و بورر (2005) ویژگیهای واژ-نحوی ممیّزها در زبان فارسی را در رابطه با دیگر سازههای گروه حرف تعریف ازجمله اعداد بررسی کرده، نشان میدهیم که برخلاف غلامعلیزاده (1374)، سمایی (1387) و صحرایی (1389)، ممیّزها در زبان فارسی هستۀ گروهی جداگانه به نام گروه ممیّزی هستند که این گروه خود متمم هستۀ عدد است. سپس براساس ابنی (1987) نشان میدهیم که هستۀ مذکور نوعاًً هستهای نقشی است و نه واژگانی. آنگاه به نقش این عنصر در درون گروه حرف تعریف پرداخته، نشان میدهیم که مشخصۀ کمیّت که از طرف درزی و یاراحمدزهی (1390) برای این عناصر ارائهشده لزوماًٌ دارای ارزش مطلق بوده، نقش آن در واقع منفردکردن اسامی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ممیّز عدد؛ گروه ممیّزی؛ گروه حرف تعریف؛ مشخصۀ انفراد؛ مشخصۀ کمیّت مطلق | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,644 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,534 |
||