بازتاب تکصدایی و خودگومندی جامعة ایرانی در رمان بوف کور | ||
| دوفصلنامۀ جامعهشناسی هنر و ادبیات | ||
| مقاله 7، دوره 6، شماره 2، 1393، صفحه 287-307 اصل مقاله (418.8 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsal.2014.54247 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی نجف زاده* 1؛ محدثه جزائی2 | ||
| 1استادیار علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2دانشجوی کارشناسیارشد علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| این مقاله با به کارگیری روششناسی پسافرمالیسم باختین و با تأکید بر نظریة زبانشناسی اجتماعی، به نقد سنت تحلیلی بوف کور پرداخته است. مؤلفههای سهگانة «موقعیتمندی، کرونوتوپ و منطق مکالمه» در بوف کور خوانده و استدلال شد و برخلاف سنت تحلیلی مألوف و رایج، این رمان فاقد بافت اجتماعی- سیاسی مشخص (از لحاظ زمانی) در جامعة ایرانی است. در نقدهای ادبی مربوط به بوف کور حداقل از دو بافت «جامعة پیشااسلامی» و «جامعة استبدادی دورة رضا شاه» سخن گفته شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد، عناصری از تکصدایی، نکوهش زندگی روزمره و امتناع از گفتگو در جامعة ایرانی در رمان بوف کور وجود دارد. گریز اخلاقی ایرانیان از زندگی روزمره، روابط سلطهآمیز در حوزة عمومی و میل به باطنیگرایی در مناسبات اجتماعی به نوبة خود موجب کمرنگ شدن کرونوتوپ در جامعة ایرانی شده است | ||
| کلیدواژهها | ||
| بوف کور؛ زبانشناسی اجتماعی؛ فرهنگ روزمره؛ گفتگومندی؛ موقعیتمندی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,152 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,832 |
||