جایگاه رسالۀ ابدال الأدویۀ رازی در سنت داروشناسی و داروسازی دورۀ اسلامی | ||
| تاریخ علم | ||
| مقاله 5، دوره 11، شماره 1، 1392، صفحه 75-121 اصل مقاله (965.27 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| یونس کرامتی* | ||
| استادیار، پژوهشکدۀ تاریخ علم، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| سابقۀ توجه پزشکان و داروشناسان به اِبدال (جایگزینی) داروهای ساده با داروهای دیگر دست کم به سدۀ یکم میلادی و اشارات پراکندۀ دیوسکوریدس در ماتریا مدیکا (در متون دورۀ اسلامی: هیولی الطب یا الحشائش) بازمیگردد. اما کهنترین سیاههای که از داروهای قابل جایگزینی با یکدیگر به دست آمده، فصل بیست و پنجم از مقالۀ هفتم کُنّاش پاولوس آیگینایی (بولس اجانیطی) است که در میانۀ سده هفتم میلادی و بر اساس دیدگاههای جالینوس (129- ح216م) پدید آمده است. گویا پزشکان دورۀ اسلامی توجه بیشتری به موضوع ابدال ادویه داشتهاند و تکنگاریهایی نیز در این باره نوشتند. در این مقاله نشان داده میشود که از میان این آثار، روایتی عربی از متنی منسوب به داروشناسی به نام بدیغورس و رسالۀ ابدال رازی تأثیری چشمگیر بر تقریباً همۀ آثار داروشناسی دورۀ اسلامی، تا سدۀ 12ق، داشتهاند و البته رسالۀ رازی به نوبۀ خود سخت تحت تأثیر رسالۀ بدیغورس بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ابدال الأدویه؛ الاعتماد فی الأدویة المفرده؛ ابن بیطار؛ ابن جزار؛ ابن سمجون؛ ابن ماسویه؛ ابوریحان بیرونی؛ بدل؛ بدیغورس؛ جامع الأدویة المفرده؛ الجامع لمفردات؛ جایگزینی داروهای ساده؛ رازی؛ الصیدنه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,453 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,992 |
||