زمینه های ساختاری نظریه پردازی ایرانی در روابط بین الملل | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| مقاله 5، دوره 45، شماره 2، 1394، صفحه 337-355 اصل مقاله (298.66 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2015.54853 | ||
| نویسندگان | ||
| حمیرا مشیرزاده* 1؛ مجید کافی2 | ||
| 1دانشیار گروه روابط بینالملل دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| با رؤیت اولین طلیعههای شکلگیری ادبیاتی دربارة نظریهپردازی ایرانی در زمینة روابط بینالملل، نویسندگان این مقاله درصدد آناند به ارزیابی زمینههای ساختاری تحقق بومیسازی نظریهپردازی روابط بینالملل بپردازند. در این چارچوب، نویسندگان برای رسیدن به درکی واقعبینانه از امکان یا امتناع نظریه(های) ایرانی در روابط بینالملل، اساسیترین این عوامل ساختاری را ذیل پنج عنوان بررسی کردند که عبارتاند از: موقعیتبینالمللی؛ منابع پایه؛ پویایی جامعة دانشگاهی؛ زمینههای سیاسی؛ استقلال فکری. با بررسی و ارزیابی این زمینههای ساختاری در ایران، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که اگرچه ایرانی کردن نظریة روابط بینالملل ممکن و مطلوب است، نخستین گام در این راه، بهرسمیت شناختن جایگاه و تأثیر موانع ساختاری در شکلگیری هر نظریة محتمل ایرانی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ایران؛ بومیسازی؛ روابط بینالملل؛ نظریة ایرانی روابط بینالملل؛ نظریهپردازی بینالمللی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,965 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,813 |
||