ساخت اضافه در زبان فارسی از منظر دستور ساخت گلدبرگ | ||
| پژوهشهای زبانی | ||
| مقاله 3، دوره 7، شماره 2، آذر 1395، صفحه 39-57 اصل مقاله (402.93 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jolr.2016.61524 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین رضویان1؛ صدیقه کاوسی تاجکوه2؛ سحر بهرامی خورشید3 | ||
| 1عضو هیئت علمی دانشگاه سمنان | ||
| 2کارشناس ارشد زبانشناسی دانشگاه سمنان | ||
| 3مدرس گروه زبان شناسی دانشگاه تربیت مدرس | ||
| چکیده | ||
| دستور ساخت گلدبرگ یکی از رویکردهای مطرح در زبانشناسی شناختی است که در آن ساخت به عنوان واحد اصلی زبان قلمداد میشود. مقاله حاضر در صدد است تا با تکیه بر مبانی و اصول مطرح در این دستوربه بررسی و تحلیل انواع ساختهای اضافه در زبان فارسی بپردازد. از این رهگذر، در مقاله حاضر این دستور مبنای تحلیل و مطالعه قرار گرفته است. سه هزار نمونه ساخت اضافه به طور تصادفی از ده شماره روزنامه جامجم استخراج شده و مورد بررسی قرار گرفته است. طبق نتایج، ساختهای اضافه به سه طبقه ملکی (شامل مالکیت، اضافی و تخصیصی)، توصیفی و نسبی تقسیم میشوند و نسبت به عنوان معنای اصلی ساخت اضافه در نظر گرفته میشود. پس از بررسی دادهها مشاهده شد که ساختهای اضافه ملکی بالاترین بسامد را به خود اختصاص دادهاند، پس از آن ساختهای اضافه توصیفی بسامد بالاتری داشته و سپس ساختهای اضافه نسبی کمترین بسامد را داشتهاند. پس از تحلیل نمونه ها، مفهوم «نسبت» به عنوان معنای ساختی در ساخت های اضافه تعیین شد و سایر مفاهیم (تخصیص، توصیف و غیره) بسطی از این مفهوم لحاظ شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زبانشناسی شناختی؛ دستور ساخت گلدبرگ؛ ساخت؛ ساخت اضافه؛ زبان فارسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,493 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,121 |
||