علم بالقوه نزد ابن سینا | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 4، دوره 50، شماره 1، 1396، صفحه 31-45 اصل مقاله (181.3 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2017.62332 | ||
| نویسندگان | ||
| رضا اکبری* 1؛ فاطمه شاهین فر2؛ محمد سعیدی مهر3 | ||
| 1استاد گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه امام صادق (ع) | ||
| 2دانشجوی دکتری رشته فلسفه اسلامی، دانشگاه تربیت مدرس. | ||
| 3استاد گروه فلسفه و حکمت، دانشگاه تربیت مدرس. | ||
| چکیده | ||
| ارسطو با ابداع تمایز بالقوه و بالفعل به حل تناقضهای فلسفههای پیش از خود پرداخت. ابنسینا برای حل مسائلی در معرفتشناسی، از این تمایز استفاده میکند و از اصطلاح علم بالقوه بهره میبرد که مصادیق آن در فلسفۀ او قابل استخراج است: علم به نتیجۀ مستتر در مقدمات، علم به برخی قوانین منطق، علم به مقومات ماهیت، علم به بدیهیات، علم به تعقل و خودآگاهی. مصادیق علم بالقوه در دو نکته مشترک هستند. نخست اینکه آنها را درون خود داریم و برای بالفعل کردن آنها التفات ذهنی یا التفات ذهنی همراه با تأمل کفایت میکند؛ و دوم اینکه همۀ آنها لوازمِ نهفته در یک علم کلی هستند. علم بالقوه حقیقتی تشکیکی است زیرا علم به تعقل و خودآگاهی برای آنکه بالفعل شود فقط به التفات نیاز دارد و به همین سبب از بقیۀ موارد علم بالقوه، بالفعلتر است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ابن سینا؛ التفات ذهنی؛ علم بالفعل؛ علم بالقوه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,255 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 645 |
||