جایگاه مفهوم فطرت در منازعات دینی-اجتماعی دورۀ پهلوی دوم | ||
| نظریههای اجتماعی متفکران مسلمان | ||
| مقاله 3، دوره 6، شماره 1، 1395، صفحه 79-57 اصل مقاله (420.5 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jstmt.2017.63562 | ||
| نویسندگان | ||
| علی محمد حاضری* 1؛ محمد ملاعباسی2 | ||
| 1دانشگاه تربیت مدرس | ||
| 2دانشجوی دکترا در دانشگاه تربیت مدرس | ||
| چکیده | ||
| مفهوم فطرت پیش از دوران پهلویِ دوم، در کتابها و روزنامههای مذهبی، بسیار به ندرت به کار رفته است. اما بعد از شهریور 1320 و آغاز سلطنت محمدرضا شاه، استفاده از این مفهوم و نظریهپردازی دربارۀ آن، در مجلات و روزنامههایی که نشر و تبلیغِ مسائل دینی را هدفِ خود قرار داده بودند، افزایش مییابد. فطرت، رفته رفته از سویی، به مفهومی کلیدی برای دفاع از دین در برابر مارکسیستها یا دیگر منتقدانِ دین تبدیل میشود و از سوی دیگر، برای نقدِ دینداریِ متحجرانه و خرافی به کار میرود. بدین ترتیب، فطرت به چنان ابزار مهمی برای مبارزات دینی-اجتماعی مبدل میشود که در آستانۀ انقلاب اسلامی، استاد مرتضی مطهری آن را «امالمسائل» دین اسلام مینامد. اما پس از انقلاب اسلامی، این موج فروکش کرده و با بلاموضوعشدنِ کارکردهای این مفهوم در دورۀ پیش از انقلاب، بار دیگر به حاشیه رانده میشود. این مقاله کارکردهای اجتماعی فطرت در دورۀ پهلوی دوم را بررسی میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فطرت؛ گفتمانهای دینی دورۀ پهلوی دوم؛ تبلیغ؛ محمدعلی شاهآبادی؛ سیدمحمود طالقانی؛ مرتضی مطهری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,223 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 785 |
||