غیاثالدین منصور دشتکی میان دو راهی وحدت شهود و وحدت وجود | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 4، دوره 50، شماره 2، 1396، صفحه 207-223 اصل مقاله (210.58 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2017.226832.522927 | ||
| نویسندگان | ||
| الهه زارع* 1؛ عباس جوارشکیان2؛ سید مرتضی حسینی شاهرودی3؛ قاسم کاکائی4 | ||
| 1دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه فردوسی مشهد. | ||
| 2دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 3استاد گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 4استاد گروه الهیات(فلسفه و کلام اسلامی) دانشگاه شیراز | ||
| چکیده | ||
| از میان مخالفان نظریۀ «وحدت وجود»، برخی کاملاً آن را رد کرده و برخی دست به تأویل آن زدهاند. غیاثالدین منصور دشتکی از جملۀ کسانی است که سخنان عرفا را به وحدت شهود تأویل کردهاست. به این معنا که سالک به مراتبی میرسد که از ماسویالله غافل میگردد. اما با وجود این، برخی از سخنان و عباراتش بیانگر وحدت وجودند. با بررسی آثار وی این نتیجه حاصل آمد که نظریۀ غالب وی وحدت شهود است. اما سردرگمی وی میان وحدت شهود و وحدت وجود معلول عواملی، از جمله: تمایز قائل نشدن میان نظریات مختلف، اثرپذیری از مجادلات و مخالفتهای میان خود و جلالالدین دوانی و تلاش برای مقابله با جهلۀ صوفیه و صوفینماهای زمان خود تشخیص داده شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| جلالالدین دوانی؛ غیاثالدین منصور دشتکی؛ وحدت وجود؛ وحدت شهود | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,325 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 688 |
||