توحید صفاتی و بساطت ذات واجب تعالی از دیدگاه علامه طباطبایی | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 8، دوره 50، شماره 2، 1396، صفحه 301-313 اصل مقاله (174.89 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2017.214048.522887 | ||
| نویسندگان | ||
| سید شهریار کمالی سبزواری1؛ محمد سعیدی مهر* 2 | ||
| 1دانشجوی دکتری فلسفه ،دانشگاه تربیت مدرس | ||
| 2استاد گروه فلسفه دانشگاه تربیت مدرس | ||
| چکیده | ||
| حکما، به ویژه صدرالمتألهین، بر نظریۀ «تغایر مفهومی و اتحاد مصداقی صفات واجب تعالی» تأکید میکنند. این در حالی است که عرفا حمل صفات واجب را متأخر از مقام ذات دانسته و ذات واجب را مقام «لا اسم له و لا رسم له» میدانند. علامه طباطبایی در کتاب نهایة الحکمة قول به تغایر مفهومی و اتحاد مصداقی صفات واجب را پذیرفته است، در حالی که در تفسیر المیزان، مهرتابان و رسائل توحیدیه قائل به نفی کثرت مفهومی از مقام ذات و تأخر صفات واجب از مقام ذات گردیده است. ما در این مقاله نشان خواهیم داد که لازمۀ نظریۀ «تغایر مفهومی و اتحاد مصداقی صفات واجب تعالی» ترکیب واجب تعالی از وجود و عدم خواهد بود و نظر صحیح در این باب همان «نفی کثرت مفهومی صفات در مقام ذات، و تأخر صفات واجب از مقام ذات» است. و در انتها نیز با استفاده از حمل حقیقه و رقیقه و تمایز آن با حمل شایع، وجه جمعی برای سازگاری هر دو نظر علامه طباطبایی در نهایة الحکمة و تفسیر المیزان پیشنهاد خواهیم نمود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| توحید صفاتی؛ حمل حقیقه و رقیقه؛ علامه طباطبایی؛ نظریۀ عینیت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,334 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 818 |
||