موسیقی اصوات درمثنوی و غزلیّات مولانا | ||
| ادب فارسی | ||
| مقاله 1، دوره 7، شماره 1 - شماره پیاپی 19، 1396، صفحه 1-18 اصل مقاله (713.67 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpl.2017.221344.785 | ||
| نویسندگان | ||
| علی محمد موذنی* 1؛ هادی انصاری2 | ||
| 1استاد گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج | ||
| چکیده | ||
| آثار منظوم مولانا جلالالدّین پُر از آوا و نوا و موسیقی است؛ زیرا جان سرایندهاش با موسیقی آمیخته شده و موسیقی نیز در تمام اجزای وجودش رخنه کرده است. به گواهی اشعارش، بهویژه غزلیّات، وی درموسیقی علمی و عملی روزگار خود مهارت و تسلّط کامل داشته است. آن دم که کلامش پر از وزن و آهنگ و موسیقی میشود، میتوان معنای سخن او را دریافت که در نظر او، شعر موسیقی کیهانی است و «اصوات» از هر نوعی که باشد، بهترین ابزار برای ایجاد موسیقی است. این آواها، نواها و صوتها نشانگر روح پرتلاطم و خروشان مولاناست که دمی آرام ندارد و همواره در حال تکاپو و جنبش است؛ چون میخواهد از «لفظ» به «معنی» برسد و در این مسیر، موسیقی، یاریگر خوبی است. در میان انواعموسیقی که درکلام منظوم مولانا دیده میشود، نوعی موسیقی میتوان یافت که صوتها، آواها و تکرارآن ها نقش مهمّی در ایجاد آن دارند. مولانا در این موسیقیِ اصوات که ازهماهنگی صامتها و مصوتها ایجاد میشود و به موسیقی داخلی شعر مربوط است، از صوت (شبهجمله)، اسم صوت (نام آوا)، اتباع (الفاظِبهظاهر مبهم، ولی موسیقیآفرین) و ارکان عَروضی فراوان استفاده کرده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| صوت؛ اسم صوت؛ موسیقی؛ ارکان عَروضی؛ اتباع | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,915 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,372 |
||