بررسی و نقد آراء دستورنویسان دربارة عناصر ساختمانی جملة شرطی در زبان عربی | ||
| ادب عربی | ||
| مقاله 8، دوره 9، شماره 2، اسفند 1396، صفحه 113-126 اصل مقاله (572.92 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jalit.2018.135628.611359 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد پاشایی مهترلو* 1؛ پرویز احمدزاده هوچ1؛ محمد تاروردی نسب2 | ||
| 1استادیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان | ||
| 2دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| جملۀ شرط به جملهای گفته میشود که ادات شرط در صدر آن قرار بگیرد و وقوع آن مشروط باشد.ساختار نحوی شرط در زبان عربی بر پایة دیدگاههای مختلف تحلیل شده است، ولی دستورنویسان دربارۀ برخی عناصر آن اتفاق نظر ندارند و ماهیّت این ساختار ازنظر زبانشناسی چندان روشن نیست و دربارۀ هسته و وابستۀ این اسلوب نیز تحقیق اساسی صورت نگرفته است. این پژوهش دیدگاههای دستورنویسان را دربارة عناصر ساختمانی جملۀ شرطی بررسی و آن را با روش توصیفی- تحلیلی نقد و ارزیابی کرده است. در مقالۀ حاضر ساختار شرط، تحلیل و رابطۀ جملهها (جملة هسته و وابسته) مشخص شده است و سپس نقش نحوی، حالت نما و وجه شرطی فعل تبیین و تفاوت آنهایی که اغلب دستورنویسان یکسان انگاشتهاند، بیان میگردد. همچنین مکرر بودن نقش برخی ساختهای پیشتاز (ادات شرط+ جمله پیوندی) در این اسلوب اثبات شده است و به عنوان گروه اسمی یا قیدی در نظر گرفته شدهاند و سپس نقش دو سویة برخی ادات شرط در جملههای هسته و وابسته اثبات میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اسلوب شرط؛ هسته؛ وابسته؛ گروه؛ رابطۀ جمله | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 907 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,248 |
||