حق مرگ در اسناد بینالمللی حقوق بشر | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 6، دوره 48، شماره 1، بهار 1397، صفحه 85-103 اصل مقاله (460.69 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2018.218737.1384 | ||
| نویسندگان | ||
| سروناز مستفیضی1؛ مهدی بالوی* 2 | ||
| 1دانشآموختۀ کارشناسی ارشد حقوق بینالملل پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران | ||
| 2استادیار گروه حقوق بینالملل و عمومی، پردیس فارابی، دانشگاه تهران، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| هیچیک از اسناد بینالمللی حقوق بشر و اکثر قوانین داخلی، بهصراحت حق مرگ را شناسایی نکردهاند، با این حال، در دیوان اروپایی حقوق بشر و حتی برخی محاکم ملی، ذیل سایر حقوق و آزادیهای دیگر مندرج در این اسناد، افراد مدعی دارابودن چنین حقی شدهاند که بعضاً این دعاوی شناسایی حق مذکور و تغییر قوانین ملی را در پی داشتهاند. نوشتار پیشرو درصدد پاسخ به این پرسش است که آیا در رویۀ دیوان، با تأکید بر کنوانسیون اروپایی حقوق بشر که برای این مرجع، منبع حق و تکلیف است، حقی موسوم به حق مرگ برای افراد به رسمیت شناخته شده است یا خیر؟ و در این میان، اختیار دولتها برای محدودکردن حقوق و آزادیهایی که درحقیقت، اساس و بنیان حق مرگ محسوب میشوند، تا کجاست؟ | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصل صلاحیت تکمیلی؛ حق بر حریم خصوصی؛ حق مرگ؛ دکترین حاشیۀ اختیارات؛ دیوان اروپایی حقوق بشر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,321 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 914 |
||