مطالعۀ تطبیقی خاصگراییهای حقوقی در قبال حقوق بینالملل: معافیتگرایی امریکایی در برابر کثرتگرایی اتحادیۀ اروپایی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 10، دوره 48، شماره 1، بهار 1397، صفحه 159-179 اصل مقاله (572.06 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2018.243163.1592 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد صالح تسخیری* 1؛ رضا موسی زاده2؛ مسعود علیزاده3 | ||
| 1دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشگاه پیامنور تهران، تهران | ||
| 2استاد، دانشکدۀ روابط بینالملل وزارت امور خارجه، تهران | ||
| 3استادیار دانشگاه پیامنور، ایران | ||
| چکیده | ||
| عامگرایی به معنای اجرای قواعد حقوق بینالملل به صورت یکسان بر همگان است. در مقابل، خاصگرایی بیانگر حالتی است که در آن، دولت یا موجودیت به دنبال اجرای ارزشها و هنجارهای خاص خود است، هرچند مغایر قواعد عام تلقی شود. دولت یا موجودیت خاصگرا به دنبال تعریف اسباب و شیوههایی است که بهواسطۀ آنها، در مواردی که حقوق بینالملل را مغایر منافع و ارزشهای خود یافت، بتواند از سیطرۀ حقوق بینالملل خارج شود یا آن را به سمت خود متمایل کند. اتحادیۀ اروپا و دولت ایالات متحدۀ امریکا بهمنزلۀ دو بازیگر مهم در عرصۀ بینالملل، با اتخاذ مواضع و شیوههای عمل متفاوت از قواعد عمومی، رویکرد خاصگرایانهای را در قبال حقوق بینالملل نهادینه کردهاند. امریکا و اتحادیه در رویکرد خاصگرایانۀ خود از شیوههای مشابهی بهره میبرند؛ شیوههایی همانند کاربست معیار دوگانه، استفاده از تعبیر جایگزین و یکجانبهگرایی. خاصگرایی امریکایی مبتنی بر حاکمیتگرایی و اتکا به قدرت نظامی است؛ همین مسئله منجر شده است تا ویژگی «معافیتگرایی» در رویکرد امریکایی، جایگاه ویژهای یابد. در مقابل، اتحادیۀ اروپایی با تأکید بر استقلال نظم حقوق اتحادیه و «کثرتگرایی» حقوقی، خاصگرایی هدفمند و معتدلی را از خود به نمایش گذاشته است. نوشتار حاضر با تبیین وجوه تشابه و افتراق امریکا و اتحادیۀ اروپا، ضمن رد خاصگرایی ناموجه در حقوق بینالملل، رویکرد و عملکرد اتحادیه را معتدلتر ارزیابی میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خاصگرایی حقوقی؛ عامگرایی حقوقی؛ کثرتگرایی حقوقی؛ معافیتگرایی؛ معیار دوگانه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,324 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 849 |
||