ساحتهای اخلاق در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران با تأکید بر رویکرد حکومت دینی | ||
| مجله علمی " فلسفه دین " | ||
| مقاله 3، دوره 16، شماره 2، تابستان 1398، صفحه 209-231 اصل مقاله (430.55 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpht.2019.244024.1005518 | ||
| نویسندگان | ||
| سید احمد حبیبنژاد* 1؛ محمد منصوری بروجنی2 | ||
| 1استادیار گروه حقوق عمومی، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران | ||
| 2دانشآموختۀ دکتری حقوق عمومی، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| جمهوری اسلامی ایران بر مبنای نظریهای دینی شکل گرفت و قانون اساسی آن نیز بر پایههای مفاهیمی دینی مانند توحید، عدالت، امامت و معاد تدوین شد. از سوی دیگر قانون اساسی بستر تنظیم نهادهای بنیادین و ارزشهای اولین و تضمینکننده آزادیهای شهروندان است. هرچند در نگاه اول قانون اساسی سندی حقوقی محسوب میشود و دارای کارکردهایی از جنس هنجارهای قانونی است، شاهد حضور و بروز آموزههای اخلاقی (که اغلب از جنس آموزههای اخلاقی در دین هستند) در این سند برتر هستیم. این آموزهها هم بهعنوان شروطی برای زمامداران تلقی و هم تحدیدی بر صلاحیت آنان محسوب میشود و هم معیاری برای ارزیابی زمامداری. در این مقاله برآنیم تا با رویکردی اخلاقی، هم به اصل فلسفۀ وجودی قانون اساسی و هم به اصول مندرج در آن نگاهی بیفکنیم و نشان دهیم که آموزههای اخلاقی هم بهطور صریح و هم غیرصریح در قانون اساسی جاری بوده و بهعنوان پشتوانهای در درون آن ساری است و حتی میتوان تفسیری اخلاقی از نهادهایی مانند قانون اساسی و تفکیک قوا بیان کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اخلاق؛ اخلاق دینمدار؛ تحدید قدرت؛ زمامداری؛ قانون اساسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,396 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 799 |
||