تحلیل قطعۀ "هفت خوان" اثر بهزاد رنجبران با تمرکز بر نحوۀ ایجاد وحدت و تنوع | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقاله 2، دوره 24، شماره 3، پاییز 1398، صفحه 13-26 اصل مقاله (10.26 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2018.257380.615209 | ||
| نویسندگان | ||
| سیدمحمد تنکابنی1؛ امین هنرمند* 2 | ||
| 1آهنگسازی، دانشکده موسیقی، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران | ||
| 2عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، دانشکدهی هنرهای زیبا | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش به روش تحلیلی، به بررسی تکنیکهایی که مؤید وحدت و تنوع در قطعۀ «هفتخوانِ» رنجبران است، میپردازد. به عنوان هدف کلی، تکنیکهای بسط و گسترش رنجبران در طول اثر مطالعه میشود که برای دستیابی به این مهم، فرم اثر، ساختارهای هارمونی و شیوههای بسط و گسترش موتیوی مورد بررسی قرار میگیرد. فرم اثر منطبق بر فرمهای رایج کلاسیک نیست اما دارای اشتراکهایی با فرم سونات است. پایبندی به ساختارهای هارمونی همچون تریادها و به طور کلی ترایکوردها، آکوردهای چهارصدایی، پلیکوردها، انبوهه و شبهانبوههها و همچنین تسلسل آنها، باعث ایجاد وحدت و تنوعِ هارمونیک و ملودیک در طول اثر شده است. این اثر دارای یک موتیو سه نتی بر اساس نتهای سی-لادیز-سی است که نقشی کلیدی در پیوند بین اجزای شکل دهندۀ فرم اثر دارد. این فیگور در طول اثر به شکلهای متنوع ظاهر میشود و دگرگونیهای آن بر اساس تغییرات ریتمیک دستهبندی شده است. هستۀ تماتیک دارای چهار جزء است؛ به طوریکه جزء اول تا سوم به صورت حرکت برودری تحتانی و فوقانی ظاهر و سپس جزء چهارم به آن اضافه میشود. این مقاله نشان میدهد که چگونه موتیو چهار جزئی، از طرفی برای ایجاد وحدت، بارها تکرار و از طرف دیگر همزمان با تکرارها، دچار دگرگونیهای مختلف میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بهزاد رنجبران؛ هفت خوان رستم؛ شاهنامه فردوسی؛ بسط و گسترش؛ وحدت؛ تنوع | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,259 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,935 |
||