بررسی ملاکهای تشخیص قتل خطای محض در فقه امامیه و حقوق موضوعۀ ایران | ||
| مجله علمی "پژوهشهای فقهی" | ||
| مقاله 3، دوره 16، شماره 1، بهار 1399، صفحه 53-79 اصل مقاله (529.47 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jorr.2019.240560.1007788 | ||
| نویسندگان | ||
| محمود مالمیر1؛ سید عبدالرحیم حسینی2؛ محمود حاتمی* 3 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق جزا و جرمشناسی، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه آزاد (واحد خوراسگان)، اصفهان، ایران | ||
| 2دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکدۀ الهیات، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران | ||
| 3دکتری حقوق کیفری و جرمشناسی، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه آزاد (واحد خوراسگان)، اصفهان، ایران | ||
| چکیده | ||
| قتل خطای محض قتلی است که بدون قصد وقوع فعلی بر شخص ـ گرچه قصد فعل وجود داشته باشد ـ و بدون قصد به قتل رسیدن او واقع میشود. بنابراین اگر قصد انجام دادن فعل نسبت به مقتول و نیز قصد وقوع قتل (قصد فعل و قصد نتیجه) وجود نداشته باشد، قتل از نوع خطای محض است. با توجه به تعریف قتل خطای محض، همانطوری که در مقاله خواهیم دید، در این نوع قتل، مرتکب قتل، نه قصد انجام دادن فعل نسبت به مقتول را داشته است و نه قصد نتیجه، یعنی قتل را و تحقق چنین قتلی بنا بر قانون مجازات اسلامی سابق و لاحق دایرمدار قصد است، پس در صورتی عمل از نوع خطای محض محسوب میشود که نه نتیجة حاصل از عمل، مقصود باشد و نه قصد انجام دادن فعلی نسبت به مقتول وجود داشته باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خطای محض؛ فقه؛ قتل؛ قصد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,300 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 761 |
||