نقش وزیران شیعی دربار خلافت عباسی بر گسترش تشیع امامی در قرن هفتم هجری | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 3، دوره 52، شماره 1، شهریور 1398، صفحه 59-79 اصل مقاله (291.42 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2020.277707.653984 | ||
| نویسندگان | ||
| محسن رحمتی* 1؛ زینب بیرانوند2 | ||
| 1استاد گروه تاریخ دانشگاه لرستان | ||
| 2دانشجوی دکتری تاریخ ایران دوره اسلامی دانشگاه لرستان | ||
| چکیده | ||
| در قرن هفتم، تشیع امامی تحت تأثیر عوامل متعدد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی همچون فعالیّتهای علمای شیعی، تصوف و جنبش اجتماعی فتوّت، آشفتگیهای سیاسی و تسامح مذهبی مغولان، گسترش یافت. در میان عوامل گوناگون، نقش وزیران شیعیمذهب دربار خلافت عباسی نیز در خور توجه است. در این مقاله با روش توصیفی ـ تحلیلی، پس از مروری گذرا بر احوال وزرای شیعی در سده هفتم هجری، نقش ایشان در این زمینه بررسی میشود. بنابر یافتههای این پژوهش، در این دوره، خلیفۀ عباسی الناصرالدینالله (حک: 575ـ622ق)، با طرح و پیگیری وحدت مذهبی، از شیعیان برای تصدّی منصب وزارت بهره گرفت. وزیران شیعی نیز با استفاده از فرصت و از طُرُق مختلف همچون سپردن مناصب اداری، عمران مشاهد متبرّکه و سرانجام تولیّت مدرسۀ مستنصریه در بغداد، به شیعیان، در رشد فرهنگی و اجتماعی شیعیان و تحکیم و ترویج شعائر و باورهای شیعی در قلمرو خلافت، نقش بارزی ایفا کردند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| گسترش تشیع؛ وزیران شیعه؛ تشیع امامیه؛ خلافت عباسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,077 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 686 |
||