ایرانگرایی در تاریخنگاری محلی عصر ناصری | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 6، دوره 52، شماره 2، اسفند 1398، صفحه 311-340 اصل مقاله (393.43 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2019.286425.654039 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین مفتخری1؛ سهراب یزدانی2؛ جواد عباسی3؛ جواد شجاعی* 4 | ||
| 1استاد گروه تاریخ، دانشگاه خوارزمی تهران | ||
| 2دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه خوارزمی تهران | ||
| 3دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 4دانشجوی دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام، دانشگاه خوارزمی تهران | ||
| چکیده | ||
| در عصر ناصری، با طرح دربار و با هدف ثبت قلمرو جغرافیایی ایران، شمار زیادی تاریخ محلی نوشته شد. این آثار در نگاه نخست، تداوم گفتمان سنت تاریخنگاری محلی و بازتاب هویتهای بومی مناطق مختلف جغرافیایی ایران هستند، اما با نگاه عمیقتر به فرایند تکوین این طرح بزرگ، باید آن را کوششی آگاهانه و توأم با حس وطندوستی از سوی درباریان و نخبگان فرهنگی برای ثبت و تحدید قلمرو سیاسی عصر قاجار در ذیل «ایران»، بهعنوان وطن تحلیل کرد. پژوهش حاضر با روش تاریخی و رویکرد توصیفی - تحلیلی، با تکیه بر منابع و پژوهشهای تاریخی به این پرسشها پاسخ داده است که چه عواملی در دورۀ ناصری سبب نگارش تاریخهای محلی با رویکرد ایرانگرایانه شد؟ و چه اشخاص و نهادهایی و با کدام رویکرد، در تدوین تاریخهای محلی ایرانگرایانه نقش داشتند؟ یافتههای این تحقیق نشان میدهد که سه فرایند تاریخی نهضت بازگشت ادبی، تحولات علمی جدید و سیاست تمرکزگرایی دولت قاجاریه سبب توجه و بازنگری دربار و نخبگان، دربارۀ تصور ایران بهعنوان وطن ایرانیان گردید. این تحولات سبب نگارش تاریخهای محلی با تمرکز بر ثبت حدود و ثغور جغرافیایی ایران شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قاجاریه؛ تاریخنگاری محلی؛ ایرانگرایی؛ مرزهای تاریخی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,376 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,114 |
||