واکاوی معناشناسی درزمانی واژه «یقین» در قرآن کریم | ||
| ادب عربی | ||
| مقاله 9، دوره 12، شماره 2، تابستان 1399، صفحه 157-180 اصل مقاله (1.02 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jalit.2018.222854.611612 | ||
| نویسندگان | ||
| هاله بادینده* 1؛ حامد صدقی2؛ سیدابراهیم دیباجی3 | ||
| 1دانشآموخته دکتری زبان و ادبیات عربی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات | ||
| 2استاد گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه خوارزمی | ||
| 3استاد گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| معناشناسی درزمانی به بررسی تغییر و تحولات واژگان در طی زمان میپردازد. یافتن تغییر و تحولات واژگان قرآنی در دوران پیشاقرآنی و پساقرآنی، قرآنپژوهان را در بازخوانی معنای اساسی و نسبی یاری میکند. یکی از واژگان محوری قرآن کریم «یقین» است که در دایرة معنایی خدا، انسان و جهان غیب و شهود مطرح است. این مقاله درصدد است تغییرات یقین را از زبانهای سامی قدیم تا پایان عصر عباسی پیجویی کند تا به معنای دقیق آن در نظام معنایی قرآن کریم دست یابد. نویسندگان در این مقاله به این نتیجه رسیدهاند که یقین واژهای دخیل است که با میانجی آرامی از زبان یونانی به زبانهای سامی وارد شده است. این واژه در فرهنگ زبانهای سامی کاربردی وسیع داشته و بعد از ورود به زبان عربی از یک سو تخصیص معنایی و از سوی دیگر توسعة معنایی پیدا کرده است، سپس با ورود به متن قرآن صبغة دینی یافته و به ابعاد فکری و عقیدتی انسان وارد شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قرآنکریم؛ معنای اساسی؛ معناشناسی درزمانی؛ یقین | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,144 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 847 |
||