رابطۀ کنش و روایت در تفکر هیدگر | ||
| فلسفه | ||
| مقاله 2، دوره 17، شماره 2 - شماره پیاپی 34، اسفند 1398، صفحه 23-44 اصل مقاله (273.73 K) | ||
| نوع مقاله: علمی -پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jop.2020.75970 | ||
| نویسندگان | ||
| سیده اکرم برکاتی1؛ یوسف شاقول* 2؛ محمدجواد صافیان3 | ||
| 1دانشجوی دکترای فلسفه دانشگاه اصفهان | ||
| 2دانشیار فلسفۀ دانشگاه اصفهان | ||
| 3دانشیار فلسفۀ دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| مفهوم کنش در اندیشۀ هیدگر با فهم و طرحافکنی امکانها مرتبط است. طرحهایی که دازاین (چونان آنجای وجود) پیشمیافکند، تداعیگر طرح (plot) در روایت هستند. گرچه روایت از اصطلاحات هیدگری نیست، برخی مفسران براساس مفاهیم تاریخمندی و زمانمندی دازاین، برداشت روایتگرایانهای از اندیشۀ وی داشتهاند. در این نوشتار بر تفسیری متمایز که مدعی روایتمندی بنیادین دازاین است، متمرکز میشویم و ارتباط آن با کنش را بررسی مینماییم. فرضیۀ اصلی ما این است که میان کنشمندی و روایتمندی دازاین، وابستگی متقابل و دوری هرمنوتیکی وجود دارد و هردو بهجهت مساوقت با فهم و طرحافکنی، در بنیاد و ساختار اگزیستانسیال دازاین همسرچشمهاند. هدف این بحث این است که نشان دهیم چگونه نحوۀ روایت و تفسیر ما از زندگی و فهم خویش، میتواند تعیین کنندۀ نوع کنشهای ما باشد. تحلیل این تأثیر، نقش مهمی در فهم ما از نحوۀ اثرگذاری انواع روایات از جمله داستانها، فیلمها، نقدها و ... بر رفتار و خودفهمی ما دارد. درخواهیم یافت که فهم ما از موقعیت و امکانهایی که داریم، نوع کنش ما را شکل میدهند و هر کنش بهمنزلۀ فهم، گسترهای از امکانها را میگشاید که در غیرآن صورت بر ما فروبسته میماند؛ این دور پیوسته ادامه دارد و عالم ما را میگسترد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هیدگر؛ کنش؛ روایت؛ طرح افکنی؛ خودفهمی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,073 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 780 |
||