شورای عالی انقلاب فرهنگی؛ نمونهای از یک اصل نانوشتۀ قانون اساسی؟ | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 10، دوره 50، شماره 4، زمستان 1399، صفحه 1463-1485 اصل مقاله (756.31 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2019.256361.1724 | ||
| نویسنده | ||
| سیدناصر سلطانی* | ||
| استادیار گروه حقوق عمومی پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| پس از تدوین قانون اساسی بهخصوص با دشواری بازنگری بهتدریج رویهها و قواعد نانوشتهای در اطراف هر اصل یا مستقل از اصول قانون اساسی شکل میگیرد که همچون قیود و حدودی بر اصل قانون اساسی ظاهر میشوند. این قواعد نانوشته گاه چنان خطیر و ممتازند که در صلاحیت قوای حکومت تغییر میدهند. اما چون این قواعد نانوشتهاند و در قانون اساسی نوشته نیامدهاند، نویسندگان کتابهای حقوق اساسی در توضیح اصول قانون اساسی این قواعد را مطالعه نکرده و به تعریفی شکلی از قانون اساسی بسنده میکنند و بدینترتیب این موضوعات را از دایرۀ مسائل حقوق اساسی خارج میکنند. درحالیکه بدون توضیح چنین قواعدی نمیتوان تصویری درست و دقیق از نظام حقوق اساسی ارائه داد. بنابراین از این نظر ایرادی روششناختی به تعریف صوری ایشان از حقوق اساسی وارد است. در این مقاله یکی از این اصول نانوشتۀ حقوق اساسی ایران را بررسی میکنیم. نحوۀ شکلگیری و تکامل آن را میکاویم. توضیح خواهیم داد که شورای عالی انقلاب فرهنگی در چه شرایطی تأسیس و سپس هر روز جایگاه آن، با وجود چالشها، مستقر شد. برای آنکه این شورا بتواند در مقام یک اصل نانوشته ظاهر شود، چه شرایطی را باید رعایت کند؟ | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصول نانوشتۀ قانون اساسی؛ شورای عالی انقلاب فرهنگی؛ قانون اساسی نوشته؛ قانون اساسی نانوشته | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,364 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,268 |
||