سلامتی و بیماری از منظر پدیدارشناسی | ||
| فلسفه | ||
| دوره 18، شماره 1 - شماره پیاپی 34، شهریور 1399، صفحه 63-83 اصل مقاله (582.58 K) | ||
| نوع مقاله: علمی -پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jop.2020.303624.1006522 | ||
| نویسندگان | ||
| سمیه رفیقی* 1؛ محمد اصغری2 | ||
| 1دانشآموختۀ دکتری فلسفه دانشگاه تبریز | ||
| 2دانشیار گروه فلسفۀ دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| طی دهههای گذشته، توسعۀ تکنولوژی پزشکی و دغدغههای اقتصادی، همچنین گسترش تخصصگرایی در حوزۀ سلامت باعث زدودن چهرۀ انسانی این حوزۀ شده است. این مسئله باعث شده به هنگام معالجۀ بیمار، تأثیر جنبههای روانی و محیطی بر وی نادیده گرفته شود و کادر سلامت توجه خود را فقط به بدن بیولوژیکی بیمار معطوف دارند که این امر نیز به دلیل رفتار نادرست آنها با بیمار، شکایات بیماران را در پی داشته است. دستاندرکاران حوزۀ سلامت برای برطرف کردن مشکلات خود به مکاتب مختلف فلسفی، چون پدیدارشناسی متوسل شدهاند. پدیدارشناسی با آموزههای مختلف خود، چون در پرانتز نهادن پیشفرضها و تعصبات، این امکان را در اختیار ما قرار میدهد که بتوانیم واقعیت را آنگونه که بر ما پدیدار میشود، توصیف کنیم. بیتردید یکی از واقعیاتی که در زندگی روزمره خود با آن مواجه هستیم، مسئله سلامتی و بیماری است. در حالی که در حوزۀ پزشکی مدرن، بیماری به منزله عدم کارکرد درست اندامها و سیستمهای بدن و سلامتی به منزله نبود این اختلالات تعریف میشود، پدیدارشناسی با تأکید بر تجربۀ زیستۀ افراد بر توجه به جنبههای روانی و محیطی بیماری و سلامتی تأکید دارد. توجه به این جنبههای بیماری و سلامتی باعث تغییر در معنای بیماری و سلامتی میشود. بر اساس این معانی پدیدارشناسانه، بیماری دیگر فقط به بدن بیولوژیکی بیمار محدود نمیشود، بلکه بدن زیستۀ او را دچار اختلال میکند، بدنی با ابعاد مختلف وجودی که هر کدام از این ابعاد میتوانند تأثیر بسزایی در بیماری وی داشته باشند. توجه به این سطح از بدن و معانی پدیدارشناسانه سلامتی و بیماری سبب میشود که افقهای دید بیمار و کادر حوزۀ درمان به هم نزدیک شده و آنها ارتباط بهتری با یکدیگر برقرار کنند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سلامتی؛ بیماری؛ پدیدارشناسی؛ پزشکی؛ بدنِ زیسته | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,242 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 842 |
||