رویکرد هارمونیک مرتضی حنانه با نگاهی بر قطعه "بزرگداشت فردوسی"( علمی- پژوهشی) | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقاله 1، دوره 25، شماره 2، تابستان 1399، صفحه 5-13 اصل مقاله (909.5 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2019.241888.615128 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد رضا تفضلی* 1؛ حسین قنبری احمدآباد2؛ ایمان فخر3 | ||
| 1عضو هیئت علمی دانشگاه هنر | ||
| 2مربی حق التدریس/ دانشگاه هنر | ||
| 3هیت علمی دانشگاه هنر | ||
| چکیده | ||
| بیگمان رویکرد هارمونیک مرتضی حنانه در استفاده از مدهای موسیقی دستگاهی و پدیدآوردن زبانی نو درخور تامل است. هدف این پژوهش بررسی رویکرد هارمونیک حنانه در اثر "بزرگداشت فردوسی" بوده و فرض بر آن است که هارمونی اثر یا به تعبیر آهنگساز هارمونی زوج، برگرفته از موسیقی دستگاهی ایران باشد. این نوشته در ابتدا به روش توصیفی تحلیلی به مدهای مورد استفاده و رابطهی آن با رویکرد هارمونیک میپردازد. رویکرد هارمونیک حنانه نوعی پلیمدالیته در جهت تقویت فواصل ساختاری و شاخص دستگاه است که آهنگساز ریشه آن را در اهمیت فواصل چهارم درست در موسیقی ایران میداند. برای نمونه در این اثر با بکارگیری همزمان شور می و دشتی متعلق به آن (دشتی سی)، نتهای می و سی اساس بیشتر آکوردهای قطعه را تشکیل میدهند و آهنگساز نتهایی به عنوان متبدلات به این فاصله میافزاید. گزینش فاصله متغیر مذکور (متبدل) بهگونهای است که تاثیر مد مورد نظر را و نیز تاثیر میکروتن را بصورت همزمان تداعی کند. برای مثال، آکورد مورد استفاده در ابتدای قطعه متشکل از می-سی (ثوابت) و فا است که همزمانی می و فا تداعیکننده فا سری است. پس از بررسی نمونهها میتوان نتیجه گرفت در رویکرد حنانه، هارمونیها، غالبا غیرتیرس و مبتنی بر مدهای ایرانی است و در پلی مدالیته در درون یک دستگاه ریشه دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بزرگداشت فردوسی؛ هارمونی زوج؛ پلی مدالیته؛ مد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,355 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,525 |
||