بررسی نقادانۀ کفر فطری از نظرصدرالمتألهین | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| دوره 53، شماره 2، بهمن 1399، صفحه 459-441 اصل مقاله (223.64 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2020.293164.523172 | ||
| نویسندگان | ||
| سپیده شفیعی* 1؛ جنان ایزدی2 | ||
| 1کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان | ||
| 2استاد یار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| صدرا در تقسیم اشقیاء و کفار، از گروهی با نام کافر فطری یاد میکند که مقصود، وجود داعیۀ کفر در فطرت اولیۀ برخی نفوس است. کفر فطری با برخی دیدگاههای فلسفی صدرا و آموزههای دینی همچون فطرت الهی انسان در قرآن، جبر و اختیار و وحدت نوعی انسان در بدو خلقت متعارض است؛ اما با بررسی آثار صدرا متوجه میشویم که: داعیۀ کفر بدون ضمیمۀ قدرت موجب کفر نمیشود و محذور جبر پیش نمیآید. میل به کفر با فطرت الهی و لوازم آن از جمله شوق به خیر محض، منافاتی ندارد زیرا وجود انسان مجموعهای از امیال متضاد است. تفاوت آدمیان در فطرت اولی در عین وحدت نوعی اولا با توجه به تفکیک مراتب فطرت قابل جمع است و ثانیا صرف استعدادهای متفاوت، موجب تفاوت در ذات نمیشود بلکه فعلیت این قوه و استعدادها، تغییر و تمایز نوع را بهدنبال دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| داعیۀ کفر؛ شقاوت؛ فطرت الهی؛ فطرت اولی؛ کفر فطری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 673 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 657 |
||