ارزیابی سیاستهای مهندسی ژنتیک در بخش کشاورزی ایران | ||
| سیاستگذاری عمومی | ||
| دوره 6، شماره 4، 1399، صفحه 63-87 اصل مقاله (929.16 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jppolicy.2021.80481 | ||
| نویسندگان | ||
| مجید وحید* 1؛ آزاده شوشتری2؛ بهزاد قرهیاضی3 | ||
| 1استادیار حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دکتری سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران | ||
| 3استاد مهندسی ژنتیک پژوهشگاه بیوتکنولوژی کشاورزی | ||
| چکیده | ||
| ایران در سال 1384 سند ملی توسعه زیستفناوری را به تصویب هیئتوزیران و به تأیید شورای عالی انقلاب فرهنگی رساند. در همین سال، به پروتکل ایمنی زیستی کارتاهنا پیوست و تدوین قانون ملی ایمنی زیستی نیز در دستور کار قرار گرفت. این پژوهش با اتکا به مدل ارزیابی نظریه محور، تحقق اهداف تصریحشده در اسناد مذکور را بررسی و قوانین را به لحاظ محتوا و خروجی ارزیابی کرده است. به این منظور ترکیبی از روشهای کمی و کیفی مانند پیمایشهای میدانی و تحلیل محتوا استفاده شده است. یافتهها نشان میدهد که قوانین ایمنی زیستی و توسعه مهندسی ژنتیک به ویژه مقررات ناظر بر تولید ملی محصولات تراریخته، ناقص اجرا میشود و به اهداف مطلوب خود نرسیدهاند. فرآیندسازی غیر مؤثر، سیاسیشدن بحثهای علمی و دخالت دستگاههای فاقد نقش قانونی و سلایق مدیریتی از مهمترین دلایل توقف اجرای قانون شناخته شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مهندسی ژنتیک؛ محصولات تراریخته؛ ارزیابی سیاست؛ ایمنی زیستی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,595 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,432 |
||