مطالعۀ شکلگیری هویت جسمیتیافتۀ زنان دهۀ نود با رویکرد روانشناسی گفتمانی | ||
| زن در فرهنگ و هنر | ||
| مقاله 5، دوره 14، شماره 1، بهار 1401، صفحه 73-95 اصل مقاله (756.22 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jwica.2022.330546.1687 | ||
| نویسندگان | ||
| مینا مهدیخانی1؛ سید علی اصغر سلطانی* 2؛ حسین اسکندری3 | ||
| 1دانشجوی دکتری،گروه زبانشناسی همگانی،واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران | ||
| 2دانشیار دانشکده زبانهای خارجی و مطالعات بینا فرهنگی، دانشگاه باقرالعلوم، قم، ایران | ||
| 3استاد تمام، دانشکده روانشناسی بالینی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| چکیده هویت به تعبیری بخش ضروری حالات روانی انسان است که شیوۀ تعامل با جامعه را کنترل میکند. درمقابل رویکرد روانشناسی گفتمانی هویت را برساختی پویا میداند که ازطریق گفتمان و تعامل اجتماعی حاصل میشود. گفتمان در این رویکرد، منجر به خلق بدنهای گفتمانی شده و این بدنها نیز در برساخت هویت جسمیتیافته دخیل هستند. ازاینرو هدف از نگارش مقالۀ حاضر بررسی توانایی این رویکرد در مطالعۀ هویت، بالأخص هویت جسمیتیافته و نشان دادن محدودیت مدل دکارتی، است. این رویکرد، رویکرد تحلیلی نظری به گفتمان است که گفتار و نوشتار را در کانون مطالعات خود قرار میدهد و فهم پدیدههای روانشناختی را در بستر اجتماعی ممکن میداند. پژوهش حاضر کیفی بوده و دادهها از ده نفر از بلاگرهای زن در ردۀ سنی بیست الی سی سال از منطقهای یکدست در تهران، ازطریق مصاحبۀ باز و ضبط لایو اینستاگرام جمعآوری شده است. نتایج نشان از برساخت هویت جسمیتیافته بهواسطۀ ساختهای زبانی ساده و روزمره و از ویژگیهای فیزیکی بدن تغییریافتۀ زنان بهعنوان ویژگیهای قابل شناسایی هویت دارد. اهمیت ساخت زبانی فاعل و مفعول فاصلۀ بین هویت و بدن را کمرنگ کرده و از این طریق عاملیت از زنان زدوده شده و فیزیک و تغییرات بدن فراتر از آگاهی قرار میگیرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کلیدواژه ها: روانشناسی گفتمانی؛ هویت؛ هویت جسمیت یافته؛ گفتمان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 699 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 700 |
||