بررسی علقۀ زوجیت پس از وفات مرد، جهت تلقیح مصنوعی به زوجه | ||
| مجله علمی "پژوهشهای فقهی" | ||
| دوره 19، شماره 3، پاییز 1402، صفحه 251-263 اصل مقاله (733.37 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jorr.2023.346618.1009170 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی موحدی محب* 1؛ علی اسلامی فر2 | ||
| 1گروه حقوق، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| 2دانشجوی دکترای فقه و مبانی حقوق اسلامی، گروه حقوق، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران، دانش آموخته مرکز فقهی ائمه اطهار (ع)، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| ثابت شده که تلقیح مصنوعی زن با اسپرم شوهر با رعایت موازین شرعی آن هم در زمان حیات هر دو جایز است. اما آیا تلقیح مصنوعی زن با اسپرم شوهر متوفایش نیز جایز است؟ پاسخ به این پرسش مبتنی بر تعیین گسترۀ زوجیّت است؛ به این معنا که آیا دامنه و گسترۀ زوجیّت مختصّ به زمان حیات زوجین است و با مرگ یکی پیوند زوجیّت منقطع میشود یا بعد از مرگ هم ادامه دارد؟ اگر منقطع شود، تلقیح جایز نیست و اگر باقی باشد، جایز. این بحث به صورت مستقل در کتب فقهی مطرح نشده. اما میتوان از روایاتی که در ابوابی مانند تغسیل و تکفین زوجه وارد شده حکم مسئله را استنباط کرد. پژوهش حاضر با روش توصیفیـ تحلیلی به بررسی اجتهادی ادله و نقد اقوال موجود پرداخته و به این نتیجه دست یافته که دلالت ادلّۀ دالّ بر بقای پیوند زوجیّت، پس از مرگ یکی از زوجین، قویتر است. از این رو تلقیح مصنوعی زوجه با اسپرم شوهر متوفّایش اشکالی ندارد. مگر آنکه به اقتضای ادلۀ لزوم احتیاط در فروج و أعراض به پرهیز از تعمیم جواز حکم شود؛ ضمن آنکه اقتضای اصل در فرض یادشده نیز عدم رابطۀ زوجیت است و استصحاب بقای زوجیت هم مخدوش است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پیوند زناشویی؛ تلقیح؛ حقوق پزشکی؛ زوجیّت؛ فقه پزشکی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 752 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 568 |
||