حمایت اجرایی از سازشنامهها در حقوق ایران و اسناد بینالمللی | ||
| مطالعات حقوق خصوصی | ||
| مقاله 8، دوره 53، شماره 1، بهار 1402، صفحه 141-162 اصل مقاله (693.85 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlq.2023.338038.1007644 | ||
| نویسندگان | ||
| رضا معبودی نیشابوری* 1؛ سیدعلیرضا رضائی2 | ||
| 1استادیار، گروه حقوق خصوصی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. | ||
| 2دانشآموختۀ دکتری، حقوق خصوصی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. | ||
| چکیده | ||
| میانجیگری یا سازش بهعنوان یکی از قدیمیترین طرق حلوفصل اختلافات، هیچگاه نتوانسته است جایگاهی مشابه داوری یا دادرسی بیابد. مزایای متعدد این روش هم برای طرفین دعوا و هم نظام قضایی کشور، موجب شده که تأکیدات خاصی بر این روش حل اختلاف در سند تحول قضایی صورت گیرد و همچنین کنوانسیون سنگاپور بهعنوان سازوکار بینالمللی اجرای سازشنامه توسط ایران امضا شود. مهمترین دلیل عدم استقبال اشخاص و فعالان تجاری از میانجیگری، فقدان حمایت اجرایی از سازشنامه بهعنوان سند حل اختلاف ناشی از فرایند میانجیگری است، زیرا سازشنامه همانند آرای داوری و قضایی بهطور مستقیم اجرا نمیشود و ضروری است سند مذکور برای اجرا دوباره مورد بررسی ماهوی و شکلی در دادگاه قرار گیرد. در پژوهش حاضر حمایت اجرایی از سازشنامهها بررسی و مشخص شد که مهمترین راه توسعۀ سازش، حمایت اجرایی از سازشنامه است و با توجه به عدم حمایت اجرایی کافی از سازشنامههای داخلی و بینالمللی در حقوق ایران (جز در موارد خاص)، قانونگذار ایرانی بهمنظور حمایت اجرایی از سازشنامههای داخلی باید قانونی را با الهام از قانون نمونۀ آنسیترال 2018 تصویب کند و برای حمایت اجرایی از سازشنامههای بینالمللی، هرچه سریعتر، مراحل الحاق به کنوانسیون سنگاپور را تکمیل کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سازش؛ کنوانسیون سنگاپور؛ کنوانسیون نیویورک؛ م گزارش اصلاحی؛ میانجیگری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 608 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,232 |
||