حمایت از میراث فرهنگی ناملموس و ضرورت بهرسمیت شناختن حقوق فرهنگی جمعی | ||
| مطالعات حقوق تطبیقی | ||
| دوره 15، شماره 2، دی 1403، صفحه 365-387 اصل مقاله (679.7 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی - پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jcl.2024.367756.634578 | ||
| نویسنده | ||
| ژانت الیزابت بلک* | ||
| گروه حقوق بشر، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| میراث فرهنگی از مظاهر حقوق فرهنگی است. از این رو، حمایت و پاسداری از آن باید در دایرۀ حقوق فرهنگی مورد تحلیل قرار گیرد. شورای حقوق بشر در تفسیر مادۀ 27 میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی (1966) اذعان داشته است که منطق حمایت از حقوق اعضای اقلیتهای زبانی، قومی و مذهبی یک منطق جمعی است و این حقوق نمیتواند بهطور واقعی در سطح فردی تضمین شود. همانطور که در این مقاله بررسی خواهد شد، چنین منطقی در مواجهه با حق بشر در دسترسی و برخورداری از میراث فرهنگی ناملموس نیز اعمال میشود. بنابراین، دغدغۀ اصلی این مقاله، ویژگی بهظاهر جمعی حقوق فرهنگی است. بهرسمیت شناختن عنصر جمعی میراث فرهنگی ناملموس و حقوق فرهنگی مرتبط با آن، ناگزیر این بحث را پیش میکشد که تکلیف میراث فرهنگی ناملموسی که از نظر اجتماع مهم است، اما از نگاه تکتک افراد جامعه نوعی تبعیض را بههمراه دارد، چیست؟ در این مقاله، تحول در تفکر حقوق بشر و چالشهای ناشی از انتساب ویژگی جمعی به میراث فرهنگی ناملموس مورد بررسی قرار میگیرد و در نتیجه مذاکرۀ فرهنگی بهعنوان راهکاری در تعدیل و حل چالش یادشده پیشنهاد میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| استانداردهای جهانی؛ حقوق جمعی؛ حقوق فرهنگی بشر؛ میراث فرهنگی ناملموس؛ نسبیتگرایی فرهنگی. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,016 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 733 |
||