فاضلی, داود, تقی زاده, حسین, جباری, سیده فاطمه, قوهستانی, لیلا. (1404). مطالعۀ کینماتیکی سازوکارهای اجرای جسمانی، مشاهدۀ عمل و تصویرسازی ذهنی با استفاده از دستکاری بازخورد. , 17(2), 43-59. doi: 10.22059/jsmdl.2024.379355.1791
داود فاضلی; حسین تقی زاده; سیده فاطمه جباری; لیلا قوهستانی. "مطالعۀ کینماتیکی سازوکارهای اجرای جسمانی، مشاهدۀ عمل و تصویرسازی ذهنی با استفاده از دستکاری بازخورد". , 17, 2, 1404, 43-59. doi: 10.22059/jsmdl.2024.379355.1791
فاضلی, داود, تقی زاده, حسین, جباری, سیده فاطمه, قوهستانی, لیلا. (1404). 'مطالعۀ کینماتیکی سازوکارهای اجرای جسمانی، مشاهدۀ عمل و تصویرسازی ذهنی با استفاده از دستکاری بازخورد', , 17(2), pp. 43-59. doi: 10.22059/jsmdl.2024.379355.1791
فاضلی, داود, تقی زاده, حسین, جباری, سیده فاطمه, قوهستانی, لیلا. مطالعۀ کینماتیکی سازوکارهای اجرای جسمانی، مشاهدۀ عمل و تصویرسازی ذهنی با استفاده از دستکاری بازخورد. , 1404; 17(2): 43-59. doi: 10.22059/jsmdl.2024.379355.1791
مطالعۀ کینماتیکی سازوکارهای اجرای جسمانی، مشاهدۀ عمل و تصویرسازی ذهنی با استفاده از دستکاری بازخورد
1گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
2گروه علوم ورزشی ، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز ، شیراز، ایران.
3گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران .
4گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
چکیده
مقدمه: هدف پژوهش حاضر آن بود که با دستکاری مستقیم بازخورد در حالت اجرای جسمانی و مشاهدۀ عمل به این موضوع بپردازد که آیا بازخورد بهعنوان یک متغیر تعدیلکننده برای تأثیرات متفاوت تمرین جسمانی، مشاهدهای و تصویرسازی عمل میکند یا خیر؟ روش پژوهش: در این پژوهش 60 دانشجوی راستدست شرکت داشتند که بهصورت تصادفی به شش گروه بهصورت زیر تقسیم شدند: جسمانی، مشاهدهای، ذهنی، جسمانی بدون بازخورد، مشاهدهای بدون بازخورد و کنترل. افراد به مدت یک روز (9 بلوک 18 کوششی) به تمرین ضربه گلف پرداختند. گروههای تمرینی بر اساس گروهبندی ذکرشده بهصورت جسمانی، مشاهدهای و یا تصویرسازی تکلیف را تمرین کردند. گروههای جسمانی بدون بازخورد و مشاهدهای بدون بازخورد از مشاهدۀ نقطۀ توقف توپ منع شدند. دقت ضربۀ افراد و تعداد درجات آزادی دینامیک بهعنوان متغیر اجرا مورد سنجش قرار گرفتند. یافتهها: در متغیر دقت حرکت نشان داده شد که حذف بازخورد در تمرین جسمانی و تمرین مشاهدهای سطح عملکرد را در حد تصویرسازی ذهنی کاهش میدهد. با این حال در تعداد درجات آزادی دینامیک نشان داده شد که تصویرسازی حرکتی با گروههای بدون بازخورد تفاوت معناداری دارد و حذف بازخورد در این دو حالت موجب مشابهت با تصویرسازی ذهنی نشد. نتیجهگیری: این نتایج بر اساس مکانیزمهای زیربنایی متفاوت توجیه شدند. استدلال شد که تمرین جسمی یک تمرین ادراکمحور است و تصویرسازی ذهنی یک تمرین مبتنی بر شناخت است که بر بازنمایی حافظهای برای تولید حرکت تکیه دارد. در مقابل تمرین مشاهدهای یک فرایند دوسویة ادراکی-شناختی است.
1Department of Sports Sciences, Faculty of Education and Psychology, Shiraz University, Shiraz, Iran.
2Department of Sports Sciences, Faculty of Education and Psychology, Shiraz University , Shiraz, Iran.
3Department of Sports Sciences, Faculty of Education and Psychology, Shiraz University, Shiraz , Iran.
4Department of Sports Sciences , Faculty of Education and Psychology, Shiraz University, Shiraz, Iran.
چکیده [English]
Introduction: This study aimed to directly manipulate feedback during physical execution and action observation to determine whether feedback acts as a mediating variable in the different effects of physical practice, observational practice, and motor imagery. Methods: Sixty right-handed students participated in the study and were randomly assigned to six groups: physical practice, observational practice, mental (motor imagery) practice, physical practice without feedback, observational practice without feedback, and a control group. Participants practiced golf putting for one day (9 blocks of 18 trials each). Each training group performed the task according to their assigned condition—physically, observationally, or through motor imagery. In the physical without feedback and observational without feedback conditions, participants were prevented from observing the ball's stopping point. Performance was measured using two variables: shot accuracy and the number of dynamic degrees of freedom. Results: In terms of movement accuracy, results showed that removing feedback in both physical and observational practice reduced performance to the level of mental imagery. However, regarding the number of dynamic degrees of freedom, motor imagery significantly differed from the no-feedback groups. Removing feedback in these two conditions did not bring their performance to the level of mental practice. Conclusion: These findings were interpreted based on underlying cognitive and perceptual mechanisms. It was argued that physical practice is perception-based, while motor imagery relies on memory representations and is therefore more cognitively driven. Observational practice, in contrast, appears to involve a bidirectional perceptual-cognitive process.
Sohrabi, M., Farsi, A. R., & Fuladian, J. (2010). Validation of the IRANIAN translation of the movement imagery questionnaire-revised. No. (5), 13-23. (In Persian)