بررسی عناصر ادبیات اقلیمی در داستانهای محمود دولتآبادی و علی عباسحسینی | ||
| پژوهش ادبیات معاصر جهان | ||
| دوره 29، شماره 2، آبان 1403، صفحه 503-525 اصل مقاله (500.65 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jor.2024.365649.2461 | ||
| نویسندگان | ||
| وفا یزدان منش* ؛ سمیرا گیلانی | ||
| گروه زبانها و ادبیات اردو ، دانشکدۀ زبانها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| بازتاب حال و هوا، اوضاع و موقعیتهای اجتماعی، سیاسی و حتی اقتصادی پیرامون یک هنرمند، در زندگی شخصی و آثار هنری او مشهود است. یکی از این عوامل بیرونی تأثیرگذار بر افکار هنرمند، جغرافیای طبیعی محل تولد یا زندگی وی است. ادبیات اقلیمی یکی از شاخههای ادبیات است که ویژگیهای طبیعت و افراد ساکن در منطقهای خاص را بیان میکند. این نوع ادبی در ادبیات تمام مناطق جهان از جمله ادبیات فارسی و ادبیات اردو دارای اهمیت زیادی است. علیعباس حسینی در شبهقاره هند و پاکستان و محمود دولتآبادی در ایران به خلق آثار بسیاری منطبق با ادبیات اقلیمی پرداختهاند و از ارزش بالایی در این حوزهی ادبی برخوردار هستند. داستانهای دولتآبادی اغلب در فضای استان خراسان و داستانهای حسینی در فضای اوتارپرادش جریان دارند. در این پژوهش ابتدا تعاریف موجود از ادبیات اقلیمی و سپس تاریخچه این نوع ادبی در ادبیات فارسی و اردو بهطور مختصر بیان شده است و سپس به شیوهی تحلیلی و استنباطی، عناصر و ویژگیهای ادبیات اقلیمی در داستانهای علیعباس حسینی و محمود دولت-آبادی به شکل تطبیقی مورد بررسی قرار خواهد گرفت که ضمن مطالعهی این نقد و بررسی، زمینهی آشنایی با فرهنگ و اقلیم مناطق توصیفشده توسط داستانهای این دو نویسنده امکانپذیر میگردد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ادبیات اقلیمی؛ علی عباس حسینی؛ محمود دولت آبادی؛ داستان؛ اردو؛ فارسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,053 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 438 |
||