تاریخنگاری در آثار منظومِ دوره سلاطین دهلی (حک:۶۰۲-۹۳۲) | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 2، دوره 50، شماره 1، شهریور 1396، صفحه 31-48 اصل مقاله (266.7 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2018.262130.653917 | ||
| نویسنده | ||
| سعید شیرازی* | ||
| عضو گروه مطالعات شبه قاره هند و جنوب شرق آسیا بنیاد دایره العارف اسلامی | ||
| چکیده | ||
| پس از شکلگیری حکومت سلاطین دهلی، تحولات گوناگون در جنبههای مختلف حیات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی هند شکل گرفت. از جمله این تحولات، رسمیت یافتن زبان فارسی در دربار سلاطین دهلی و نگارش آثار ادبی و تاریخی متعدد به زبان فارسی بود. تاریخنگاری رسمی مسلمانان در هند به زبان فارسی با نگارش تاج المآثر در اوایل سده هفتم هجری آغاز شد و با نگارش آثاری چون طبقات ناصری، تاریخ و فیروزشاهی برنی رونق یافت. در این دوره آثار منظوم متعددی نیز به زبان فارسی بهتوسط برخی از شاعران چون امیر خسرو دهلوی و عصامی به نگارش در آمد که از مهمترین منابع پژوهش درباره تاریخ سلاطین دهلی (در سده هفتم و هشتم هجری)، به شمار میروند. در نوشتار پیش رو به معرفی این آثار و جایگاه آنها بهعنوان منبع تاریخی در دوره سلاطین دهلی پرداخته شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تاریخنگاری منظوم؛ امیر خسرو دهلوی؛ بدرالدین چاچی؛ سلاطین دهلی؛ عبدالملک عصامی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,176 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 888 |
||