نقد طبیعتگروی از منظر الوین پلنتینگا | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 8، دوره 51، شماره 2، بهمن 1397، صفحه 297-319 اصل مقاله (238.31 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2018.249717.522994 | ||
| نویسنده | ||
| نرگس نظرنژاد* | ||
| دانشیار گروه فلسفه دانشگاه الزهرا(س) | ||
| چکیده | ||
| اعتمادگروی یکی از نظریههای توجیه برونگرو است که به اعتقاد برخی از معرفتشناسان، میتوان برای اجتناب از شکاکیت بدان توسل جست. پلنتینگا برآن است که اعتمادگروی تنها در صورتی میتواند مانع شکاکیت گردد که با طبیعتگروی مابعدالطبیعی، مادیگری و تبیین مبتنی بر تکامل، ترکیب نشود؛ زیرا به اعتقاد وی حاصل چنین ترکیبی این خواهد بود که همۀ تولیدات قوای ادراکی، از جمله خود طبیعتگروی، در معرض شکاکیتی افراطی قرار گیرد و طبیعتگرو عقلا ناگزیر گردد پیشفرض اعتمادپذیر بودن قوای ادراکی را رها کند. پلنتینگا اعتمادپذیری قوای ادراکی را به ترکیب آن با فراطبیعتگروی مابعدالطبیعی منوط میکند و معتقد است که تنها پیروان ادیان ابراهیمی میتوانند در سایۀ اعتقاد به خدایی که ما را بر صورت خویش آفریده است، مدعی اعتمادپذیری قوای ادراکی خود باشند. پژوهش حاضر، ضمن وصول به ایننتیجه که پلنتینگا بهخوبی توانسته است ناکاستیهای طبیعتگروی و مادیگروی را در توجیه جلوههای متنوع حیات به تصویر کشد، این نقد را نیز بر پلنتینگا وارد میداند که وی مرتکب نوعی دور دکارتی شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اعتمادگروی؛ پلنتینگا؛ تکاملگروی؛ دور دکارتی؛ شکاکیت؛ طبیعتگروی؛ مادیگروی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,070 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 492 |
||