جایگاه و اهمیت گروه در اندیشه مولوی | ||
| نظریههای اجتماعی متفکران مسلمان | ||
| مقاله 5، دوره 8، شماره 2، مهر 1397، صفحه 117-137 اصل مقاله (387.52 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jstmt.2018.71329 | ||
| نویسندگان | ||
| یوسف علی بیرانوند1؛ قاسم صحرائی* 2؛ علی حیدری3 | ||
| 1دانش آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان | ||
| 2دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران | ||
| 3استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران | ||
| چکیده | ||
| گروه یکی از مهمترین پدیدههای اجتماعی است. مولوی در مثنوی، بارها به مفهوم گروه اشاره کرده و مریدان و مخاطبان را به سلوک گروهی سفارش کرده است. آنچه مولوی دربارۀ گروه گفته بسیار پویاست؛ به طوری که نظرات وی را به عنوان دانشی نظری میتوان به کار بست و بومی ساخت. در این مقاله، تلاش ما آن است که با روش توصیفی- تحلیلی، نظرات مولوی را دربارۀ گروه مورد بررسی قرار دهیم و به این پرسشها پاسخ دهیم: 1- معیارهای تشکیل گروه کدامند؟ 2- فواید تشکیل گروه چیست؟ 3- آسیبهای گروه چیست؟ پس از بررسی مثنوی به این نتایج دست یافتیم: 1- مولوی معیار تشکیل گروه را شباهت افراد میداند. 2- او فواید تشکیل گروه را ضرورت پیمودن راه، اجرای دستورات دین، از بین رفتن ناامیدی و... میداند. 3- مولوی آسیبهای گروه را بیوفایی اعضای گروه، نداشتن هدف مقدس، رهبر ناآگاه، همگروهی با افراد نادان و ناشایسته و... بیان میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مولوی؛ مثنوی؛ گروه؛ جامعه؛ سلوک | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,010 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,062 |
||