واکاوی مفهوم استنادناپذیری و تمایز آن از مفاهیم مشابه | ||
| مطالعات حقوق خصوصی | ||
| مقاله 5، دوره 50، شماره 1، بهار 1399، صفحه 57-75 اصل مقاله (228.14 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlq.2020.279343.1007198 | ||
| نویسندگان | ||
| مهسا رباطی1؛ سعید محسنی* 2؛ سید محمد مهدی قبولی درافشان2 | ||
| 1دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق دانشگاه تهران (پردیس فارابی) | ||
| 2دانشیار گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| با بررسی متون قانونی، دکترین و رویۀ قضایی ایران، مصادیق متعددی را میتوان یافت که در آن از «عدم قابلیت استناد» یا استنادناپذیری، نه در مقام اثبات دعوا، بلکه در مقام ثبوت و وجود پدیدههای حقوقی، سخن به میان آمده است. این مفهوم از استنادناپذیری که نوعی ضمانت اجرای حقوقی محسوب میشود، با وجود انعکاس و استفاده در حقوق داخلی، همچنان مبهم مانده و مفهومشناسی دقیقی از آن صورت نگرفته است. بهعلاوه جایگاه این ضمانت اجرا در کنار سایر ضمانت اجراهای حقوقی موجود در نظام داخلی نیز مشخص نیست و در نتیجه این ابهام، کارایی و کاربرد این ضمانت اجرا در حقوق داخلی، بهدلیل خلط این مفهوم با مفاهیم موجود، گاه مورد تردید و بعضاً رد قرار گرفته است. این پژوهش درصدد است از سویی با مفهومشناسی استنادناپذیری در خاستگاه خود یعنی حقوق فرانسه، اجمال و ابهام این مفهوم در حقوق ایران را مرتفع سازد و از سوی دیگر، با مقایسۀ این نهاد حقوقی با مفاهیم مشابه و تمیز مرزهای مفاهیم، جایگاه این ضمانت اجرا در حقوق داخلی را تبیین و از خلط مفاهیم موجود در این زمینه جلوگیری کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بطلان نسبی؛ عدم قابلیت استناد؛ عدمنفوذنسبی؛ فقدان اثر نسبی؛ مراعی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,270 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,159 |
||