گسترش دامنه صلاحیت ذاتی ناشی از ارتباط دعاوی مدنی؛ مطالعه تطبیقی در حقوق ایران و فرانسه با تأکید بر رویه قضایی | ||
| مطالعات حقوق خصوصی | ||
| مقاله 11، دوره 51، شماره 1، بهار 1400، صفحه 163-182 اصل مقاله (355.61 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlq.2021.295368.1007321 | ||
| نویسندگان | ||
| خیرالله هرمزی* 1؛ بدیع فتحی2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| 2استادیار گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی | ||
| چکیده | ||
| ممکن است در جریان دادرسی، صلاحیت مرجع رسیدگیکننده تغییر کند. یکی از عوامل این تغییر «ارتباط» میان دعاوی است که در اصطلاح موجب گسترش دامنة صلاحیت میشود. گسترش صلاحیت ازاینرو صورت میگیرد که بر پایۀ مقررات اولیۀ صلاحیت، صلاحیت کارامد، مؤثر، مناسب و کامل نیست و ارتباط دعاوی، بهعنوان یکی از قواعد ثانویة صلاحیت، برای اثربخشی و کارامدی قواعد اولیة صلاحیت را دگرگون میکند. ارتباط، میان دعاوی وابستگی آیینی ایجاد میکند و دعاوی استقلال خود را از دست میدهند؛ اما اینکه آیا ارتباط میان دعاوی میتواند موجب گسترش صلاحیت ذاتی شود، پرسشی است که در این پژوهش مورد مطالعة تطبیقی (ایران و فرانسه) قرار گرفته است. بهنظر میرسد برخلاف تصور اولیه، ارتباط دعاوی در بسیاری موارد موجب گسترش صلاحیت ذاتی میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ارتباط دعاوی؛ توسعة صلاحیت ذاتی؛ دعاوی طاری؛ صلاحیت؛ گسترش صلاحیت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,195 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,138 |
||