تعارض اقرار با امارات قضایی در آراء فقها و حقوق کیفری ایران | ||
| فقه و مبانی حقوق اسلامی | ||
| دوره 54، شماره 2، اسفند 1400، صفحه 421-403 اصل مقاله (223.57 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jjfil.2022.331321.669237 | ||
| نویسندگان | ||
| باقر شاملو1؛ مهدی نیکجو* 2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق جزا و جرم شناسی دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی | ||
| 2کارشناس ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه امام صادق | ||
| چکیده | ||
| یکی از مباحث پر اهمیت در ادله اثبات دعوا، مسأله طریقیت و موضوعیت اقرار است که در این پژوهش از حیث کیفری مورد توجه قرار گرفته است. بدین جهت، در فرض موضوعیت، اقرار بنفسه واجد ارزش است و لذا به محض اقرار مقر، حکم در مورد او اجرا میشود. ولی در فرض طریقیت، در صورتی واجد ارزش است که موجب کشف واقع شود؛ لذا قاضی با عدم اقناع میتواند اقرار را کان لم یکن بداند. نظر فقها در مورد موضوع تحقیق در بررسی تعارض دو طریق و یا نحوه استنباط از متن روایت (دو اقرار به یک قتل) و یا تصریح به طریقیت و یا موضوعیت قابل کشف است. گفتنی است قوانین کیفری علیرغم ابتنا بر فقه، صراحت نداشته و بعضا متعارض جلوه میکنند. آنچنان که در این مقاله به اثبات رسیده است طریقیت اقرار با مبانی فقهی و اصول حقوقی کاملا سازگار است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ادله؛ اقرار؛ تعارض؛ سبب مستقل؛ طریق الی الواقع؛ طریقیت؛ موضوعیت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,975 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,394 |
||